تابلوهایی که بوی کاه می دهند

[ad_1]

ایسنا/ خراسان رضوی یک هنرمند گنابادی گفت: با نقاشی روی کاهگل علاوه بر ماندگاری هویت خانه ها و بافت های قدیمی، خانه های قدیمی در مهمانسراهای امروزی را تمیز می کنم.

منصور مهدی زاده نقاش گنابادی است که سال هاست از سبک خاصی در نقاشی روی پشت بام استفاده می کند و آثار زیادی خلق کرده که به جز ایران در کشورهای مختلف به نمایش گذاشته شده است.

این هنرمند گنابادی در گفت وگو با ایسنا، درباره نحوه شروع فعالیت خود در نقاشی حصیری، اظهار کرد: علاقه من در نوع خود جدید بود و اولین کار این سبک در کشور بود. این پیشنهاد را پذیرفتم و در سال 76 این پروژه را ارائه کردم که با استقبال اساتید و علاقه مندان مواجه شد.

مهدی زاده تصریح کرد: نقاشی روی سقف های کاهگلی تنها به پروژه دانشگاه محدود نشد و پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه به گناباد بازگشتم و با جدیت بیشتری این سبک نقاشی را ادامه دادم.

وی افزود: در سال 1377 اولین نمایشگاه نقاشی را در پشت بام گالری میرک مشهد برگزار کردم که با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی وقت افتتاح شد و پس از آن نمایشگاه های مختلفی در قسمت های مختلف برگزار کردم. آثار کشور در بین مردم شناخته شده است.» .د. برخی از آثارم به کشورهایی مانند انگلیس، فرانسه، آلمان، سوئیس و آمریکا نیز ارسال شد.

وی در پاسخ به این سوال که آیا تاکنون کسی به این سبک نقاشی کرده است، گفت: تعداد محدودی روی کاهگل نقاشی کرده اند، اما سبک و روشی که من با آن کار می کنم کاملا متفاوت و جدید است.

مهدی زاده درباره روش کار خود گفت: نمونه اولیه بیشتر به صورت سطحی بود و حجم نداشت و از متریالی استفاده کردم که هارمونی رنگی داشت اما بعد از مدتی نقشه ها را از سطح به حجم تغییر دادم و هویت آن را مشخص کرد. نقاشی‌ها به‌عنوان رئالیسم، فراتر از ترکیبی از فانتزی و واقعیت، تغییر کردند و مورد استقبال قرار گرفتند.

سعی کردم با الهام از برخی نمادها، تنهایی و غربت خانه های قدیمی را به تصویر بکشم

این هنرمند که سابقه درخشانی در کاریکاتور نیز دارد، گفت: حدود شش سال پیش بعد از 19 سال کار به این نتیجه رسیدم که روی تابلوها از رنگ خاصی استفاده کنم که واقعیت نقاشی ها را دو چندان کند. برای این منظور از تونر مخصوصی استفاده کردم که در ساختمان هم استفاده می شود، مزیت آن این بود که وقتی با سفید مخلوط می شد، در نور تبدیل به یک قسمت واقعی نی می شد. سپس از همان طیف رنگ های تیره استفاده کردم که باعث شد بیننده خیلی خوب با نقاشی ها ارتباط برقرار کند.

وی افزود: آنچه در بیشتر آثارم مشخص است و سعی کرده ام آن را به تصویر بکشم مفهوم گرایی است. با الهام از نمادهایی مانند در بسته، توده های روی زمین یا برف روی سقفی که دست و پا نخورده است، سعی کرده ام تنهایی و غربت را در بافت های تاریخی به تصویر بکشم. کوچه ای تمیز که روز به روز خالی می شود. خانه هایی که خالی می شوند و به نوعی این خانه ها در زمستان خراب هستند و هیچکس گرما را تامین نمی کند.

وی تصریح کرد: من جز چند اثر اولیه انسان یا موجود زنده هیچ یک از آثارم را نکشیدم زیرا حضور انسان یا موجود زنده را آزاردهنده می دانم. حواس بیننده را پرت می کنند. با حذف عناصر زنده سعی می کنم به بیننده کمک کنم تا راحت تر با موضوع ارتباط برقرار کند و در نتیجه حضور او را احساس کند.

رنگ سقف به رنگ بدن انسان نزدیک است و بیننده را مجذوب خود می کند

مهدی زاده که 25 سال سابقه نقاشی روی کاهگل دارد، درباره هدف خود از انتخاب این سبک گفت: هرکسی در دنیا سبک خود را انتخاب می کند و با ادامه همین روش به موفقیت می رسد. من هم به خاطر علاقه ای که به بافت با سقف های کاهگلی و کاهگلی دارم و حس خوبی که این بافت به مردم منتقل می کند به این مکان می روم مخصوصا حس خوبی که بعد از باران به وجود می آید و ترکیب بوی رطوبت و کاهگل. . کنار کشیده شد.

وی ادامه داد: رنگ پتو به رنگ بدن انسان نزدیک است و همین موضوع آن را برای بیننده جذاب می کند. از آنجا که کاهگل آرامش خاصی را به مردم منتقل می کند، این امر باعث شده بسیاری از افراد در جوامع شهری به مناطق روستایی پناه ببرند. بسیاری از خانه ها حتی با سبک سقف ساخته می شوند زیرا این سبک ساختمانی طرفداران زیادی دارد. با کشیدن نقاشی روی کاهگل سعی کردم بافت خانه های قدیمی را در مهمانخانه امروزی حس خوبی داشته باشم.

جلوپنجره مهمترین کاری است که در ابعاد مختلف انجام شده است

مهدی زاده همچنین درباره شاخص ترین اثری که تا به حال کشیده است، گفت: یکی از شاخص ترین تابلوهایی که کشیدم و در ابعاد مختلف تکرار کردم، نقاشی بادگیر در یکی از کوچه های روستای قژد است. در سال 1394 از این کوچه عکس گرفتم و تابلو را کشیدم اما چهار سال بعد که به همان مکان برگشتم متاسفانه هم شیشه جلو و هم بخشی از خانه قدیمی تخریب شد. در حال حاضر تنها چیزی که از بادگیر زیبا باقی مانده عکس ها و نقاشی هایی است که گرفتم.

تابلوهایی که بوی کاه می دهند

وی افزود: اثر بادگیر همیشه یکی از کارهایی است که دوست دارم و تاکنون در ابعاد مختلف آن را به تصویر کشیده ام. از جمله این آثار می توان به تابلوی نقاشی چهار در 6 متری واقع در سالن آمفی تئاتر بیمارستان علامه بهلول گناباد اشاره کرد. تابلوی دیگری به ابعاد 1.5 در سه متر در تالار قدیم اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی گناباد قرار دارد و 2 تابلوی کوچکتر در مشهد و شاهرود از همین ایوان طراحی کرده ام. این کار همیشه به عنوان یکی از کارهای برجسته من دیده می شود.

در سال 1976 بزرگترین نقاشی سقف کاهگلی جهان را ساختم

وی با اشاره به آثار هنری دیگری که خلق کرده است، خاطرنشان کرد: در سال 1376 به پیشنهاد رئیس دانشگاه آزاد اسلامی در گناباد، بزرگترین تابلوی سقف کاهگلی جهان را به طول 24 در 2.5 متر در راهرو طراحی کردم. سالن دانشگاه همچنین با حمایت فرماندار سابق شهرستان با هزینه شخصی فرماندار کار ترکیبی دو بعدی و سه بعدی بی نظیری را در فرمانداری شهرستان گناباد تهیه کردم.

مهدی زاده خاطرنشان کرد: کاری که الان انجام می دهم با آثار سال 77 و 76 چه از نظر تکنیکی و چه از نظر محتوایی بسیار متفاوت است و در واقع آثارم به واقع گرایانه یا فراتر از واقعیت شده اند.

این هنرمند در پاسخ به این سوال که آیا حفظ این آثار در پشت بام مشکلی برای صاحبان ندارد، گفت: نقاشی روی سقف اصلی و فضای باز قابل انجام نیست چرا که با اولین برف آسیب زیادی به آن وارد می شود. باران اما در نقاشی روی سقف به روش خاصی که سقف را روی گچ رنگ می کند این مشکلات پیش نمی آید و رنگ آمیزی دائمی می شود.

این کاریکاتوریست و نقاش گنابادی بیان کرد: سبک نقاشی روی کاهگل سبک منحصر به فردی است که در گناباد دنبال می شود. انتظار من از مسئولان این است که همزمان از این هنر حمایت کنند.

وی گفت: شاید سال ها بعد به فکر ثبت این هنر بیفتند و بعد ارزشی داشته باشد و کارهای زیادی انجام دهند اما آن زمان چه فایده ای برای من دارد؟ در حالی که الان نیاز به حمایت دارم و قطعا با حمایت می توان این هنر را گسترش داد و حتی به عنوان یک اثر معنوی به نام گناباد ثبت کرد.

انتهای پیام/

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.